Binangonan Slice of Life

Slice of Life No. 6 -- Patay: "Active", Buhay: "No Record" sa Comelec List of Voters Online

2009-09-22T06:42:00.011-07:00

About a week ago, I received an e-mail with this very interesting and timely header:

Check out "ONLINE Verification of REGISTERED VOTERS"

Siyempre pa, medyo excited ako na nag-visit kaagad sa ibinigay na link ng sender... kaso lang, madidisyama lang pala ako sa bandang huli. In a way, tanggap ko pa siguro na hindi ko nakita ang pangalan ko sa kanilang database. Pero nakakagulat naman na sa buong pamilya namin, bukod tanging ang Tatay ko lang ang may record.

Anyway, since tapos ko na ngang i-search ang pangalan naming lahat, out of curiosity, naisip kong i-search na rin ang names ng dalawang uncles ko na kinuha na ni Lord. Well, honestly, hindi na ako nagulat when I found out that both of them are still "ACTIVE" voters.

Below is a screenshot of the Comelec's page:

"DISCLAIMER:

Data is based on the submissions of our field election offices as of June 17 2009. If you think your registration record should be active, and this SEARCH facility gives you a negative result, please verify with the local COMELEC office where you are registered.

Pending submission of data from certain cities/municipalities, data from the 2007 Barangay Elections are still being used for this Search facility."

'Yan po ang naka-post na DISCLAIMER ng COMELEC. As of June 17, 2009 daw? Teka, nabubura ba sa listahan ang mga botanteng namayapa na? If so, gaano naman katagal bago sila mabura sa listahan? Halos isang dekada na mula nang mag-goodbye 'yong isang uncle ko, bakit "Active" pa rin ang status n'ya?

Hay, naku! Ewan! Basta ang magandang tanong siguro ngayon ay ito: Gaano kaya ka-reliable ang list na iyon ng Comelec? Ano sa palagay mo, kabayan? Kung ako ang tatanungin mo, hindi po ako mapalagay! Hehehe

Click here if you want to check out, too, if your name is still active in the COMELEC roster.

GOOD LUCK!!! :-)

P.S.

Below is for all those who want to be registered voters for Election 2010:

Deadline for registration is October 31, 2009.

Slice of Life No. 5 -- TRUE STORY: ONLY IN THE PHILS. (BIR HORROR STORY)

2009-02-28T11:43:00.000-08:00

FW: TRUE STORY: ONLY IN THE PHILS. (BIR HORROR STORY)

Read this...

ONLY IN THE PHILIPPINES...FUNNY BUT TRUE STORY.

Dear Joey,

Kumusta sir. Naalala mo pa si Jolnir? Yung anak kong gustong pumasok sa McCann? May nakakatawang storing nangyari sa kanya. Nang nangailangan si Jol ng TIN ay ginawa siyang pingpong ball ng BIR. So isinulat niya yung BIR experience niya tapos nilagay niya sa internet. Biglang kumalat. Last time I heard ay nasa L.A.na .

Anyway after 3 days sa internet ay nabasa ni BIR Commisioner Parayno yung story. Pinadalhan kaagad si Jol ng TIN card via mail. Ang bilis. Ang maganda pa nito ay nag-email kay Jol yesterday si Bart Guingona. Gusto raw nilang gawing play. Tuwang tuwa si Jol. Sabi ko nga ay ang agang dumating ng 15 minutes of fame niya.

Anyway here's his original story:

ADVENTURES SA KAWATANAN NG RENTAS INTERNAS
ni Jol Ong

Okay. So natanggap na ako nung November sa NCCA bilang researcher. Contract employee lang. 3 months. May Yearbook project kasi sila at kailangan ng extrang tao. Okay lang ang bayad, kaso may 10% withholding tax, at siyempre, dapat may Tax Identification Number ako.

So tinanong ko yung boss ko-
"Sir, di po ba yung employer ang maglalakad ng TIN ng employee?"

Sagot ni bosing-
"Di ka kasi regular employee kaya dapat ikaw ang maglakad ng TIN mo."

Assurance nung assistant ni bosing-
"Okay lang yan, one-time hassle lang yan."

Ala ako problema. Sige, ako maglalakad ng TIN ko. Tutal, ano ba ang worst case scenario? Mahabang pila? Red Tape? Naknamsiomai, sanay naman ako sa UP e- kuhaan ng classcards, pila sa registration, pila sa graduation, etc. Ako rin naman ang naglalakad ng registration ng beetle ko, at sa pagrerenew ko ng lisensya, so okay lang. Sabi ni
bosing, dun daw ako mag-apply ng TIN sa BIR Main, sa may QC, para mas konti ang pila. May BIR din naman sa labas ng Intramuros, walking distance para sa mga sanay maglakad, pero mas konti raw ang tao sa Main.

So, sige, nagpaalam ako, isang araw mag-aabsent ako para lakarin yun. Dun ako sa Main, dahil malapit lang sa amin, tapos planoko, dadaanan ko yung ilang research materials sa UP. Solve!

Pagdating ko sa BIR Main, nagulat nga ako dahil wala ngang katao-tao. Ni wala akong nakitang pila, maliban lang dun sa pila sa harap, dahil tsinecheck nung sekyu yung bag ng mga tao. Nung pagpasok ko, wala pala silang TIN forms. Wow. Naubusan ng TIN Forms ang BIR Main. Hanep.

Tinanong ako nung lalaki sa desk kung para saan yung TIN application ko, sabi ko, para sa work. Tinanong kung saan ako nagtatrabaho, sabi ko sa Intramuros.

"Dun ka mag-apply sa Intramuros." sabi nung lalaki.

"Di po ba puwede talaga rito?"

"Hinde, kasi sa Intramuros ka e, sila ang may hawak sa 'yo."

Okay lang, although medyo naburat ako sa efficiency nila. Ibig kong sabihin, wow, Main BIR sila tapos una, naubusan sila ng TIN Forms, pangalawa, ewan, ang laki-laki ng saklaw nilang lugar, ang laki-laki ng mga building nila, tapos hindi nila ako ma-accommodate.

Taragis, e malamang sa kanila rin naman mauuwi yung records ko kung sa BIR Davao BIR Batanes ako mag-apply, dahil tutal, Main sila e, di ba?

So ala na akong magawa, ala rin silang TIN Forms, so useless din kung magprotesta pa ako dun.

So pumunta na lang akong peyups ( U.P.) for official business, for the first time. Hehehe!

Pagpasok ko sa work, sinubukan kong lakarin yung TIN application ko sa BIR sa labas ng Intramuros, yung malapit sa port area. Pag-akyat ko sa taas,hinanapan ako ng certificate of employment, at barangay clearance. At dahil walang nagsabi sa akin na kailangan ko nun, lalo na yung lalaki sa BIR Main, wala akong bitbit na requirements.

Pagbalik ko sa opisina, inexplain ko sa bosing namin yung problema. Nakatingin sa akin yung bosing ko na parang nawe-weirdohan din at di maintindihan yung paghihigpit ng BIR. Lintek, sabi nga nung isang workmate ko, the fact na nag-apply na ako for TIN, dinedeclare ko na sa gobyerno na puwede na nilang kupitan, err, kaltasan ang maliit kong
suweldo. Ako na nga ang magbibigay ng pera sa kanila, ako pa ang hinihigpitan.

Tanginang gobyerno yan, kahit kailan talaga pahirap sa mga tao. Anyway, pag-aaralan pa raw nila kung mabibigyan nila ako ng certificate of employment. Yung barangay clearance, ako na ang maglalakad. Plano kong bumalik ulit sa BIR Main. Hindi ko na lang sasabihin na sa Maynila ako nagtatrabaho.

Yung ninang ko na may business, binigyan ako ng TIN Forms. Form 1901, take note. Para sa mga regular employees. May pipirmahan sa likod ang employer ko. After nito, dumiretso ako sa barangay hall namin para sa clearance. Hiningan ako ng CV para sa file. Medyo naiirita na ako sa puntong ito. Isipin mo naman kung gaano ka-hassle ang buong prosesong ito, para saan? Para gawin ko ang aking role bilang mabuting mamamayan
sa pagbabayad ng tamang buwis?

Anyway, tinanong ako nung babae sa barangay hall kung may TIN daw ako. Nafafalo ako sa noo ko. Whoooooo!!! I LOVE THIS COUNTRY!!!!!

Okay! So may clearance na ako! Humingi na ako ng certificate of employment sa bosing ko, at pinapapirmahan ko na siya sa likod ng Form 1901 ko. Kaso sabi niya, hindi raw puwede kasi wala ako sa roster of employees ng NCCA. Project employee lang ako e. So tinanong ko kung puwede ibalik yung mga kaltas sa akin, tutal ala naman akong TIN e, at
ayaw akong bigyan ng BIR, kaya pu@#$%*na sila, di ko bibigay pera ko sa gobyerno! Ang problema, hindi raw puwede yun. Tuloy-tuloy ang kaltas sa suweldo ko. Kapag hindi raw kasi kinaltasan, sila raw ang malilintikan kapag nag-check ng expenses ang NCCA, makikitang hindi binawasan ng suweldo ko. So tinawag ngayon yung isang accountant ng NCCA para tulungan kami sa aming munting problema. Hindi rin
maintindihan nung accountant kung bakit hinihigpitan ako ng BIR.

Putsa, ako na nga ng magbibigay ng pera sa gobyerno, may gana pa silang magpakipot. Sabi nung accountant, yung kinaltas sa akin, mapupunta pa rin sa gobyerno, may TIN man ako o wala, at hindi sa bulsa ng kung sinoman sa NCCA.

Well, dadaan muna sa gobyerno, sa BIR, bago mauwi sa bulsa ng isang congressman, pero technically, alang problema dahil pagkahaba-haba man ng prusisyon, sa simbahan pa rin ni s~tan~s ang tuloy. Ang difference bale, kapag may TIN ako, dinedeclare ko lang na sa akin galing yung kakaning-ibon na baryang portion ng pang-tip ni Mr.Congressman sa p*kpok niya sa Pegasus. Otherwise, mula kay Mr. Anonymous yung pang-tip niya.

Advise sa akin, sabihin ko na lang na freelance writer ako. Tutal, may kaltas din naman daw kapag nag-freelance ka sa mga diyaryo. Tapos i-assert ko raw na ako na ang magbibigay ng pera sa kanilang mga letse sila kaya dapat bigyan pa nila ako ng libreng chocolait at biskwet out of gratitude mga hayop silang mga impakto sila.

Okay. So bumalik ulit ako sa BIR Main. As usual, ang pila lang ay yung sa harap, kung saan nagtse-check yung sekyu ng bomba sa mga bag ng mga tao. Anyway, babae na yung nasa desk ngayon. Pinakita ko na yung baranggay clearance ko, at yung accomplished Form 1901 ko. Nung tinanong sa akin kung saan ako nagwowork, inexplain ko na freelance writer ako kaya wala akong regular employer, kaya walang nakapirma sa
likod. Okay?

Okay. Hinde. sabi nung babae, since hindi ako regular employee, ibang form dapat ang finill-up-an ko. At bigla siyang naglabas ng Form 1902 at binigay sa akin.Whew, kinabahan ako dun a. Yung Form 1902, sabi niya, ay para sa mga "mixed-income individuals," para sa mga taong hindi regular ang kita-professionals, businessmen, at sabi niya, freelance writers.

Okay! Fill-up dito, fill-up dun, okay lang!!! Magkakaroon na ako sa wakas!

Inaabot ko na sa babae yung Form 1902! Eto na...

"Ummm, okay na? Ngayon, punta kayo sa West Ave.....Branch namin."

Nanlaki ang mata ko. Wow, nasira agad ang aking moment of triumph.

"Err! , hindi po ba puwede rito sa Main?"

"Hinde, kasi sa Project 6 ka nakatira. West Ave. Branch namin ang may hawak sa inyo."

Naramdaman ko, parang umiikot-ikot ang paligid ko. Parang gumagaan ang ulo ko, nanglalambot at naghihina ang tuhod ko. Bigla kong naramdaman ang isang matinding pangangailangan na i-headbutt ang kausap kong babae sa desk. Sa halip na isang headbutt, nagtanong na lang ako.

"Puwede po bang ibang tao na lang ang maglakad nito para sa akin?"

"Oo, gawa ka ng authorization letter..."

Ah! Para akong nabunutan ng tinik sa dibdib! Fafalakad ko na lang ito sa nanay ko. hehehe. Paglabas ko, marami pa ring tsinecheckan ng bomba sa bag sa harap. Ngayon alam ko na kung bakit. Ako rin gusto ko rin silang bombahin. Hindi ko pa rin mawari, nung araw na yun, kung ano pa talaga ang purpose ng BIR Main.

Nakangsiomai, dun sa maliliit na branches nila, siksikan ang mga tao, milya-milya ang pila. Sa Main, ang lawak-lawak, pero di sila nag-a-accomodate ng applications!

Sa kasamaang palad, hindi ako nakapagsulat ng authorization letter, at masyadong busy ang nanay ko para ilakad ang TIN ko. Anyway, sabi niya sa akin, may kaklase yung tita ko sa BIR West Ave. Kapag nagipit ako, hanapin ko na lang yun. Okey. Sige. Isa pa, may Form 1902 na ako, baranggay certificate, at yung excuse ng aking pagiging freelancer. Pila lang siguro ang problema, pero okay na. Putsa, dapat okay na.

At nakarating din ako, isang araw, sa BIR West Ave. Sa second floor sila nag-oopisina sa isang building. Masikip yung elevator dahil sa dami ng tao. Narating ko na rin yung desk para sa TIN. Nung chineck nung babae dun yung papeles ko, hinanap nila yung pirma ng employer.

"Ay. Wala po. Freelance Writer po ako e."

Napatingin sa akin yung babae, tinitigan ako sa mata na wari'y tinitimbang ang mga salitang aking nasambit...

"Ano yung Freelance Writer?"

Nafafalo ako ulit sa noo.

"Ma'am, freelancer po ako. Wala po akong regular na sahod. Binabayaran ako per article na sinusulat ko. Hindi po ako regular employee kaya wala akong certificate of employment."

Nung makitang Form 1902 ang dala ko, sinabihan pa akong maling form ang bitbit ko, kaya inexplain ko pa na nanggaling na ako sa BIR Main, na Form 1901 ang dala ko dati pero sabi dun, mali raw ang 1901 para sa akin kaya binigyan ako ng 1902 dahil freelance writer ako, at inirefer ako sa branch nila.

Nakatitig sa akin yung babae, ninamnam ang bawat salitang sinambit ko...

"Ano yung Freelance Writer?"

Okay! Kulang ka ba sa iodized salt?!!

Ipinaliwanag ko ulit kung ano ang freelance writer, at nakatingin pa rin siya sa akin na tila nambubullsh~t lang ako.

"Punta ka na lang sa Officer of the Day."

"Umm. Saan po yun?"

"Sa Seventh Floor."

1...2...3...4...5...6...7...8...9...10... ayan... kumakalma na ko... NAKANANGTOKWA!!!! ANG DAMING TAONG NAKAPILA SA ELEVATOR!!!
$#@*^%$%#!!!!!!!!

Alang choice, tumakbo ako paakyat sa hagdanan mula 2nd patungong 7th floor. Hingal na hingal ako nang lapitan ko ang Ofiicer of the Day.

"Ma'am, pinaakyat po ako mula sa second floor..."

At ipinaliwanag ko yung nangyari, mula yung pagpunta ko sa BIR Main, hanggang sa pagpunta ko sa ibaba kanina.

"Umm... at anong gusto mong gawin ko?"

Gumuho muli ang mundo ko, pero buti na lang may upuan sa likod ko. Ipinaliwanag ko ulit.

"Oo nga. Sa second floor ang application ng TIN. Bakit ka pinaakyat sa akin?"

Halos nagmamaka-awa na ako.

"Ma'am, ala po ba talaga kayong magagawa?"

At inilahad ko ulit yung masasayang adventures ko sa BIR Main, sa BIRPort Area, sa BIR Main, at sa BIR nila. Awa ng diyos, may kinuhang chart yung ale, hinanap yung kategorya ko. Nung makuha yung code, sinulat niya sa isang espasyo sa 1902 ko, sabay tatak.

"Ayan. Okay na yan."

Namagandai ako. Sincere!!! Halos mapaihi na ako sa tuwa. Matatapos na!!! Kaso, putsa, ang daming taong naghihintay sa elevator. Walang choice, takbo ulit ako sa hagdanan pababa.Pagdating dun, lalaki na yung nakaupo sa desk. Pinakita ko ulit yung mga papeles ko.

"Saan ang Certificate of Employment mo?"

Nammannnnn!!!! Ano ba'to? Twilight Zone? Napasok ba ako sa isang loop?

"Bosing, hindi po ako regular employee e. Freelance writer po ako."

"Ano yun?"

NOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!!!!!!!

At ipinaliwanag ko ulit kung ano ang freelance writer, at ikinuwento ko yung episode kanina, at yung episode sa BIR Main, etc.

"Ito kasing Form na ito, itong 1902, para sa mga may negosyo ito e."

"E yan po ang binigay ng BIR Main sa akin, dahil hindi regular ang sahod ko!"

"May mayor's permit ka ba?"

Pikon na pikon na ako nun kaya hindi ako natawa, pero, talaga , grabe, comedy ito, men. Wow.

"Hindi ko po kailangan ng mayor's permit! Writer lang po ako!"

Ineksamin ulit nung lalaki yung papeles ko.

"Ummm, propesyunal ka ba?"

"Opo."

"Anong propesyon mo?"

"Writer po."

"May lisesnsya ka ba?"

Sa isip ko- "HU-WAAAAAAATTTTTT!!!??"

Kung kumain ako ng bulalo kanina, malamang na-stroke na ako ngayon.

"HINDI NYO PO KAILANGAN NG LISENSYA PARAMAGING WRITER!!!"

Sabay follow-up ko ng:

"ANO BA KAYO? AKO NA MAGBABAYAD NG TAX SA INYO, PINAPAHIRAPAN NYO PA AKO!!!"

Deadma si lalaki. Nakatingin pa rin sa papeles ko, iniisip kung ano gagawin. Kung pinapunta pa niya ako ulit sa Officer of the Day, i-he-headbutt ko na'to talaga. Buti na lang-

"O sige, irereceive ko ang forms mo, pero ang alam ko dapat may kasamang papeles pa ito e. Pumila ka na lang dun..."

*haaaaaaaaaaaaayyyyyyyyyyy.......*

Kaso, sobrang haba ng pila, at sa takbo ng mga pangayayari ngayon, ayoko nang maghintay ng isa't kalahating oras para lang mag-replay ng kuwentong kung ano ang freelance writer, at kung bakit hindi ako regular employee.

Lumabas ako, pumunta ako sa corridor. Pikon na pikon. Tinawagan ko nanay ko, tinanong ko yung pangalan ng kaibigan dati ng tita ko sa highschool na nagtatrabaho ngayon dun.

Okay, nakuha ko na yung pangalan. Balik ako dun, tinanong ko yung sekyu kung saan ang opisina nung babae.

"Sa seventh floor po."

Hindeeeeee!!!!! Pero sige, para lang magkaroon ng bunga ang paghihirap ko ngayong araw na ito- may exodus ng tao sa harap ng elevator, kaya ayun, inipon ko ang natitira kong lakas at hininga, at aking tinakbo muli ang second to seventh floor sa hagdanan.

Pagdating sa taas, halos bumagsak sa lupa ang baga ko. Nagtanong-tanong ako ulit kung saan ang opisina nung bes-pren ng tita ko, hanggang sa mapunta na ako sa gitna ng opisina nila. Sa wakas-

"Ay! Diyan yung opisina nun, pasok ka diyan."

Yehey!!!

"Ha? Ay! On-leave siya ngayon. Babalik siya sa January 2."

NOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!!!!!!!!!!!

Hindi pa rin nauubos ang mga tao sa elevator, hindi ko maalala kung paano ko tinakbo pababa ang first floor. Pikon na pikon ako, grabe. Pag-uwi, nakaubos yata ako ng isang pitsel ng gulaman. Hinintay kong humupa ang tila-nuclear holocaust ng galit sa loob ng dibdib ko.

Punyetang gobyerno ito!!! Letse!!! Hindi mahuli-huli yung mga tax evaders, hindi mabigyan-bigyan ng TIN yung mga nagmamagandang loob na magbayad ng buwis!!!

Tangina, no wonder may lumolobo tayong mga deficit!!!

Syet!!! Ano nangyari sa iodized salt campaign ni Ramos!!!

Nung gabi, tinawagan ko si TJ, yung kasama ko sa trabaho, at kinuwento ko lahat. Lagi ko kasing kinukuwento ang bawat installment ng aking BIR adventures, at tulad ng isang epiko, grabe ang climax nung hapon na yun.

Syet. Hayop sa climax. Tinatawanan ko na lang, pero nung hapon na yun kaya ko sigurong mangagat ng leeg. Tawa rin nang tawa si TJ, at ngayon, kuwento niya, tawa rin nang tawa yung mga pinagkuwentuhan niya. Pati yung mga tao sa tambayan namin, nung kinuwento ko, di rin makahinga sa katatawa.

Langya, baka maging urban legend pa ang buhay ko, in which case, sana puwede kong i-video lahat, at lalagyan ko ng sumpa- ala "The Ring", tapos fafadalhan ko ng kopya yung mga tao sa BIR.

Naisip-isip ko na lang ngayon, paano nga kung kailangan mo ng lisensya para magsulat. Isang physical manifestation ng concept ng poetic license? haha!

Kung sa driver's license, may mga restrictions tulad ng "Vehicle up to 4500 KGS GVW" o kaya "Automatic clutch above 4500 KGS GVW", etc. paano kaya yung sa "Poetic License" o "Writing License?"

I.Restrictions

1. Haiku and short essays only
2. Essays up to 500 words and Freeverse up to 5 stanzas
3. Essays above 500 words and Freeverse above 5 stanzas
4. Critical Essays, Short Fiction, Poetry ...etc.

Pero nag-digress na naman ako. Isang hapon, pagkatapos nung BIR episode, dumaan ako sa tambayan namin sa UP.

Nung makita ako ng mga kasama ko - Jol! Pumayat ka a! Grabe!" hehehe. Naalala ko yung jogging-jogging ko sa building, at yung stress, at namagandai ako. Isang mapait at matamis na ngiti.

At kinuwento ko kung bakit.

PS: hanggang ngayon, wala pa akong TIN. Kuwento ni TJ, si Santi Bose raw, namatay nang walang TIN. Nakakatakot.

Slice of Life No. 4 -- Ang Kabataan sa Mata ng Isang Kabataan

2008-10-05T09:32:00.000-07:00

Sa mga minamahal kong kababayan, ako’y naririto sa inyong harapan upang itanong sa inyo: Ang kabataan nga ba ang pag-asa ng bayan?

Madalas nating marinig ang mga katagang “Ang kabataan ang pag-asa ng bayan”. Subalit ang mga kataga bang ito’y sadya nga bang makakatohanan? Sa kasalukuyan, ang mga kabataan ay madalas mong makikita sa bawat sulok ng lansangan. Madalas na kapag gabi, walang ginawa kundi magharutan, magbangayan. Waring di-alintana ang problema sa bahay at di-iniisip ang bukas na darating…

Ito ba ang sinasabing pag-asa ng bayan? Ni walang pakialam sa lipunang kanilang ginagalawan. Alam ni Inay at Itay, nasa eskwelahan nagsusulat at nag-aaral nang mabuti. Subalit nasaan ka? Madalas ay nasa labas ng paaralan at kung anu-ano ang pinag-aaralan! Madalas pang ipinangungutang ni Ama’t Ina ng baon upang sa darating na panahon ay may maipagmalaki at gumanda ang pamumuhay. Nguni't ano ang ginagawa mo? Naglalakwatsa kang kasama ng barkada. Nakikisunod sa uso na akala mo’y magandang tingnan pero sa paningin ng iba’y kasuka-suka. Ang barkada na hindi rin iniisip ang bukas na darating…

Hay, naku! Kabataan ngayon, gumising ka!!! May panahon pa! Patunayan mong hindi pa huli ang lahat, mga minamahal kong kabataan…may panahon pa para ipakita mo ang iyong kapakinabangan. Hindi lamang sa iyong pamilya kundi maging sa iyong lipunang ginagalawan!!!

Elizabeth Ojeda
Binangonan, Rizal
March 20, 2007

Slice of Life No. 3 -- The GRADUATES

2008-10-05T08:44:00.000-07:00

This particular incident happened only this morning -- just as I was barely awake to actually begin my day. Honestly speaking, it gave me quite a headache!

Girl 1: Magkano po ang pa-print ng resume?
Me: P 3.00 per sheet, plain black text, no picture.
Girl 1: Sige, pa-print po kami ng dalawa.
Me: Okay. Nasaan ang diskette n’yo?
Girl 1: Diskette po? Ay, wala po kaming diskette. ‘Di po ba pi-fill-up-an lang naman po iyong resume?
Me: Ah, baka ‘yong nabibiling Bio-data form ang sinasabi mo. Wala kaming gano'n. Mag-type na lang kayo ng resume n’yo, tapos iyon ang ipi-print.
Girl 1: Ay, gano’n po ba? Sige po.
Me: Ano? Magta-type na lang ba muna kayo?
Girl 1: Opo.

So from that answer, I went to turn on one computer but as I was waiting for it to complete its start-up…

Girl 1: Ate, dalawa po kami, ha?
Me: Ah, magtitig-isa ba kayo ng computer?
Girl 1: Opo.
Me: Okay.

And so I turned on another unit. Then, I opened the Microsoft Word program for them.

Me: Sige, p’wede na kayong mag-type.
Girl 1: Ate, ano po bang inilalagay sa resume? Hindi po kasi namin alam, eh.
Me: Gano’n ba? Teka…

Maybe in such cases, one’s instinct would be to go for the Resume Wizard. However, I somehow suspected that it will be difficult for the two girls to deal with tables, so I opened the simplest resume I have on file instead. I then deleted all the entries per line of information given to make the task much simpler and easier for them. After saving it as a new file, I accessed it through the other PC and made a copy so that the two girls can work on their respective resumes at the same time.

Anyway, one of the girls immediately seated herself in front of one computer while the other girl remained standing behind.

Me: O, p’wede ka na ring mag-type dito.
Girl 2: Mamaya na lang po. ‘Di po kasi ako marunong.
Me: Teka, ano’ng year n’yo na ba?
Girl 2: Graduate na po kami ng 4th year. Mag-a-apply po kami sa Jollibee.
Me: ‘Di ba me computer subject naman kayo sa school?
Girl 2: Wala po. Hindi po kami tinuruan ng computer sa school.

With that statement, I decided to shut down the other computer which I had prepared for the girl to use. (Well, with the sky-rocketing high monthly electricity bills, I have every reason to do all possible measures to save on electricity.)

Girl 1: Ate, ano po ‘yong objective? Ano po ang ilalagay ko do’n?

As my brother was just around, he tried to help explaining to the girls what an objective is using Tagalog. He even gave them an example. So I got surprised when another question was asked instantly.

Girl 1: Eh, Ate, pa’no ko sasabihin ‘yon sa English?

Well, as I have mentioned right from the start, this incident, indeed, gave me quite a headache. If you happened to be in my shoes, how do you think would you feel or react?

In this age of computer and information technology, isn’t it such a disappointment to see high school graduates who still don’t know how to use a computer? (Yes, let’s simply focus on just one thing at a time, okay?)

Well, actually, it is not my first time to encounter such type of teen-agers in the last couple of months. I have already met several, though in separate instances, with such common dilemma, and they were all products of the national high school that is situated within the barangay. According to them, a computer subject was not even included in any of their curricula. I may not be quite sure as to the reliability of that said statement, however, as I have personally witnessed, it is a fact that they really do not know how to use a computer.

As a home-based online job contractor and a computer rental shop operator, I have been contemplating on the possibility of conducting free computer tutorial lessons to interested individuals in the community. I think of it as one effective way of helping out. Unfortunately, much as I am very willing to spare my time, effort and equipments, the prospect of electricity consumption expenses hinders me. (True, I might not be able to shoulder the consequences considering the present dilemma of almost everyone with regards to increasing monthly Meralco billings.) As it is often said, we can only give to charity what we can afford.

Slice of Life No. 2 -- The Internet Service Provider

2008-10-03T23:24:00.000-07:00

I've been having internet connection problem since typhoon Frank and it has been more than a week now. Several times I've contacted my ISP's technical support to report the issues I encounter.

I may not have any formal education or training on computer hardwares and softwares but I read a lot and I have long years of actual experience since I personally maintain the computer units at my internet cafe. Modesty aside, I believe that what I know and understand about computers at this point in time is enough to point out that the real problem entirely lies on their service.

Here is the scenario.

I am using a wireless broadband connection. For the past ten days, I've been almost a regular daily caller to my ISP's hotline. Actually, the simple task of reaching the tech support wastes so much time. Either line is always busy or call was always put on hold forever every time I get connected to tech support. It seems like nobody wants to hear a subscriber's complaints. So I tried doing a trick -- instead of pressing 4 for tech support as per recorded instructions, I pressed 2 for new applications and follow-up. Alas! My call was immediately attended to. So since then, I always press 2 to get connected to them.

My local area connection status says that I am connected to the internet. However, I can't keep a steady connection. Just to be able to browse I need to repair connection right after every click, otherwise, I only get 'Server not found' page. I've tried doing everything tech support normally asks subscribers to do to correct connectivity errors.

1. I've tried disabling the local area connection, unplugged the ISP network adapter from the power outlet, restarted my computer, plugged the adapter again, and enabled the local area connection but it didn't solve the problem.

2. Once I click the repair connection button in the support tab of the local area connection, going to the command prompt, I can ping google.com, yahoo.com, tipidpc.com, etc. However, whenever I ping the default gateway, or their four different DNS Servers, or any of their given IP numbers, chances are I'll get 'Request timed out result' or, if not, 75% loss on packets sent and received.

3. I've cleared all private data to delete cookies both on Mozilla and Internet Explorer.

4. I've tried uninstalling and reinstalling of my computer's network adapter.

5. I've checked my antenna positioning. There is no visible structure whatsoever that blocks its path to the tower.

Last night, after having tried everything over again upon the instructions of the technical support representative, the problem remains unsolved. I was really trying to keep my cool despite all the troubles. But what seriously pissed me off was when the technical support rep announced that based on the checks done, there is nothing wrong with the connection at their end. He even advised that I must have my computer checked by an authorized technician as it seems that my operating system needs repair.

Whoaaaa!!! My unit is a brand new laptop, barely two weeks old. It is running smoothly and I haven't even encountered any other problems whatsoever aside from their sucking service.

Why does it seem so hard for them to admit to their clients that they really have problems with their system? Why put the blame instead to the poor subscribers' machines when all along it is their system's fault? I can imagine the trouble and unnecessary expenses other people may go through considering my ISPs sucking service style.

Slice of Life No. 1 -- The TEACHER

2008-10-03T23:17:00.000-07:00

Mariz is a public elementary teacher. She has been in straight service for almost twenty years now. Considerably, she is earning a decent pay from her job. However, sad is that she always has difficulty in making both ends meet -- despite all her hard efforts. Her school job is not even her only source of income. She also gets paid regularly for her private tutorial sessions. Moreover, she is a very enterprising person as she supplies goods to some sari-sari stores near the school where she goes to work. The goods that she supplies, most of the time, she even personally prepares. She makes candy sweets as well as ice. She also owns a jeepney for public passenger use. She has no worries with regards to house rental as she had successfully paid for the lot wherein she had her house gradually built.

True enough, given such an industrious and enterprising individual, one will wonder what makes her suffer still financially. Well, please let me add that Mariz is married and with three teen-age daughters and a son.

Unfortunately, Mariz’s husband is exactly her opposite as far as the drive to earn is concerned. Even though he is what you can consider as skilled and talented, it seems like he prefers to simply bum around when no job comes his way. He is a master carpenter and a jeepney driver, but, he is also a drinker and a gambler. He has such grave vices, which brings out the worst in him at times. Yes, Mariz’s husband sometimes throws away and breaks things in their home when he is drunk. Worst of all, there were even incidents when her husband will not let her in to their house and leave her sleep outside through the night. More than that, her husband also has an extended family who regularly awaits financial support from him.

Mariz’s children are aged 10, 13, 16 and 17 and all four of them go to school. The eldest is a college freshman in a university in Manila, the two younger ones are both in high school, while the youngest is in elementary school. Come next school year, the second daughter will also be in college. There are times that Mariz finds herself in deep thoughts – wondering how she is to support her four kids to school considering her present financial dilemma. Almost nothing is left out of her salary every payday once all her obligations are deducted.

Mariz is living in a vicious cycle of money-borrowing. Her house was built out of long-term loans but with relatively high interests. At present, she is still paying for them. Let’s just say you name every kind of employees’ loan that you know of, and you will be surprised to know that she has availed almost each one of them. So naturally, she relies all the more with the common loan sharks around to go on with life’s necessities. She tends to borrow money so as to be able to fulfill her obligations with another. She has no qualms about borrowing money as she has always been a good payer; thus, she maintains good relationship with money lenders.

Even with her irresponsible husband, life is not supposed to be that difficult for her – that is, if, and only if, she is not deeply buried in piles of loan interest after interest.